| Historia CKM Włókniarz - cz. IV (1960-1962) |
Kolejny rok przyniósł istotną zmianę w podstawowym składzie Mistrzów Polski. Na początku sezonu Stefan Kwoczała wyjechał do Anglii, gdzie wystartował w barwach Leicester. Była to wyśmienita lekcja żużla w najmocniejszej lidze świata. Częstochowianin radził sobie bardzo dobrze i cieszył się dużą sympatią Wyspiarzy. Doświadczenie przydało się w eliminacjach do Indywidualnych Mistrzostw Świata, w finale europejskim (miejsce na podium) i finale na Wembley, gdzie zajął siódme miejsce. Przez wiele lat było to najwyższe miejsce Polaka na Wembley. Tymczasem w składzie Włókniarza, poza ubiegłorocznymi mistrzami, pojawili się:
21-letni Bogusław Kurzak - wychowanek i Wiesław Kucharek, który przybył ze Skry Warszawa.
Pod nieobecność Kwoczały (wystartował tylko w jednych zawodach przeciwko Górnikowi Rybnik uzyskując komplet 15 pkt.) liderowali w zespole: Stanisław Rurarz, Bernard Kacperak i Bronisław Idzikowski. Włókniarze zaliczyli niezły sezon, choć podium musieli pozostawić dla innych, a sami zadowolić się czwartą lokatą. Do medalu zabrakło jednego punktu meczowego. Za to w finale Indywidualnych Mistrzostw Polski tytuł II wicemistrza z dorobkiem 13 pkt. wywalczył Bernard Kacperak.
Z nowymi z nadziejami przystępowano do sezonu ’61. Rozkręcał się młody Lucjan Krupiński, powracał Stefan Kwoczała, doskonale poczynali sobie: Zdzisław Jałowiecki i Bronisław Idzikowski. Nic nie wskazywało na zbliżające się nieszczęścia.
W parkingu
Najpierw groźnej kontuzji doznał Stefan Kwoczała. Po długiej rehabilitacji powrócił do zdrowia, ale już nigdy nie wystartował na torze. U szczytu kariery sportowej musiał wycofać się z czynnego uprawiania wybranej dyscypliny. Został trenerem, przekazując umiejętności młodszym kolegom w Częstochowie, a następnie w Łodzi. W sezonie kontuzje złapały Kacperaka i Jałowieckiego, ale najgorsze nastąpiło 10 września w meczu z Polonią Bydgoszcz, kiedy tragicznemu wypadkowi uległ Idzikowski. W tym miejscu należy przypomnieć sylwetkę wielkiej nadziei częstochowskiego i polskiego żużla.
Bronisław Idzikowski
Bronek Idzikowski w 1954 roku rozpoczyna treningi na czarnym torze pod okiem Jerzego Brendlera. Czyni błyskotliwe postępy i rok później z Waldemarem Miechowskim stanowią nierozłączną parę Włókniarza. Drużyna awansuje do ekstraklasy, a „Nonek” - tak nazywany był przez bliskich - staje się ulubieńcem częstochowskich kibiców.
W 1959 roku „Włókniarze” zostają drużynowymi mistrzami Polski, w finale mistrzostw indywidualnych Stefan Kwoczała zdobywa tytuł mistrza kraju!
Dla Idzikowskiego jest to piąty sezon występów na torze, ma 23 lata i 200 startów za sobą, zostaje członkiem kadry narodowej. Jeździ w ZSRR, Czechosłowacji, na Węgrzech, w Austrii i Norwegii. Zaczyna wygrywać, mimo iż sukcesy są dla niego wielkim wysiłkiem. „Nonek” jeździ na żużlu, pracuje, uczy się w wieczorowej szkole i sprawuje opiekę nad młodszym rodzeństwem.
Nadchodzi rok 1961... 26 kwietnia - tuż na początku żużlowego sezonu - w Libercu odbywa się I eliminacja indywidualnych mistrzostw Świata. Wyniki Polaków są doskonałe, wszyscy awansują dalej, lecz największą niespodziankę sprawia Idzikowski, który w ostatniej chwili zastąpił kontuzjowanego Kwoczałę. Bronek zwycięża z 13 punktami. 18 czerwca, na torze warszawskiej Skry, w drugiej eliminacji zajmuje piąte miejsce. W finale kontynentalnym w Slany na trudnym torze częstochowianin ma kłopoty, nie wygrywa biegów… W końcówce zawodów dochodzi do dramatycznej sytuacji. Awans Mariana Kaisera zależy od... Idzikowskiego. Trzeba jedynie wygrać bieg i to - bagatela - z samym Antoninem Kasperem! „Nonek” stawia wszystko na jedną kartę, jedzie brawurowo i wygrywa, właśnie w tym jednym biegu, dzięki czemu Kaiser jest szóstym Polakiem, który będzie w finale europejskim!
Tuż przed wrześniową tragedią Idzikowski bierze jeszcze udział w tourn'ee po ZSRR, jeździ mu się znakomicie, wygrywa nawet turniej indywidualny w Majkopie.
10 września 1961 roku w meczu z Polonią Bydgoszcz, w drugim swym starcie, a zarazem ostatnim w życiu - Bronek Idzikowski po wejściu w łuk wpada w poślizg. Motocykl traci szybkość, jadący tuż za nim od wewnętrznej klubowy partner nie ma żadnej możliwości manewru i uderza w maszynę kolegi. Obaj padają na tor, leżącego bezwładnie Bronka obsługa toru błyskawicznie przenosi na murawę stadionu, gdyż bieg jeszcze trwa...
Po kilku minutach karetka odwozi zawodnika do szpitala, lekarze stwierdzają bardzo poważny uraz głowy. Po pięciu dniach Bronisław Idzikowski umiera nie odzyskawszy przytomności...
18 września, przy udziale dziesiątków tysięcy mieszkańców Częstochowy oraz delegacji sportowych z całego kraju odbyła się ceremonia pogrzebowa. Na cmentarzu Świętego Rocha w milczeniu oddano cześć wybitnemu zawodnikowi i wspaniałemu koledze, cmentarną ciszę rozdarł potężny huk włączonych na kilkadziesiąt sekund silników żużlowych motocykli...
Pogrzeb Bronka Idzikowskiego
Mecz ze Stalą Rzeszów, przypadający wg kalendarza rozgrywek na 17 września, czyli dzień przed pogrzebem, włókniarze oddają walkowerem.
Zdzisław Jałowiecki, postanawia wycofać się ze startów na torze oferując pomoc dla klubu w roli instruktora. Wystartuje jednak jeszcze w sezonie ’62. I właśnie w tymże sezonie, mimo nowych twarzy w zespole - Henryk Barylski, Andrzej Jarząbek, Jerzy Łotocki, Wiktor Jastrzębski czy Marian Papież - wspieranych Figzałem, Jałowieckim, Kacperakiem, Kołodziejskim, Krupińskim, Kurzakiem i Rurarzem, włókniarze zajmują ostatnie miejsce w tabeli i zostają zdegradowani do II ligi.
Marek Soczyk
Więcej zdjęć z tego okresu znajdziecie Państwo w naszej GALERII
|
|
|
|
|
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
|
|
|
|
|
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.
Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.
Brak ocen.
|
|
|
| Monografia Włókniarza 1946-2008 |
|
|
|
Dodane przez 
